Rozmowa ze Śmiercią część 2.

 

Po rozmowie z Kali i Diego, Gave nie czekał zbyt długo. Sprawa duszy Akane była zbyt istotna, żeby odkładać ją na później. Miał mniej czasu niż początkowo zakładał, zwłaszcza że dziewczyna nie mogła zginąć, by jego plan się powiódł. Zważywszy na to, co działo się Mathyr, czas kurczył się niesamowicie, co było mu nie w smak.

Dlatego, gdy tylko ułożył dzieci do snu i upewnił się, że nic im nie grozi, poprosił nawet Gavina żeby doglądał dzieci od czasu do czasu, nakreślił runę na podłodze i wywołał bramę.

- Jesteś pewien? – Gavin spojrzał po nim sceptycznie, a chłopak skinął głową. – Tata nie będzie zachwycony - skomentował.

- Już nie jest – odparł spokojnie chłopak, rozmasowując sobie skronie. – Ale nie mogę czekać dłużej, nie mogę nie spróbować – poinformował go.

- Gave, wolałbym nie tracić brata w taki sposób – stwierdził cicho Gavin, co jego brat skomentował cierpkim uśmieszkiem.

- Nie stracisz, najwyżej zmienię tylko swoją formę – zauważył z lekkim śmiechem. – Wrócę tak szybko jak się da – dodał.

- Jeśli nie wrócisz do rana… poinformuję Akane o twoim planie.

- Mhm to aż nadto czasu – skwitował chłopak. – Wrócę – dodał jeszcze, po czym nie oglądając się już za siebie, przekroczył bramę, by zaraz zamknąć ją za sobą.

~.~

Biblioteka w „zamku” Śmierci imponowała swoimi rozmiarami, ale on dokładnie wiedział czego chce i czego szuka. Wyciągnął kilka pozycji i zapalił sobie lampkę przy stoliku, by rozpocząć przeglądanie ksiąg. Jednocześnie głaskał białą kulkę, która zwinęła mu się na kolanach. Szukał sposobu na przyszycie do siebie fragmentu duszy. Rozłożył kilka ksiąg przed sobą. W jednej znalazł już jak rozszczepić duszę na kawałki. Teraz wystarczyło tylko odnaleźć drugi komponent. Sprawa była dość skomplikowana, ale nie zamierzał się poddawać. Miał w tym konkretny cel. Zacisnął mocno wargi.

- Szlag – warknął, gdy kolejna pozycja nic mu nie przyniosła. Rzucił woluminem o ścianę, ale ten w nią nie trafił. Zamiast tego zatrzymał się w dłoniach Victora.

- Zaczynam żałować, że pozwoliłem ci zostać moim zastępcą – poinformował chłodno mężczyzna, podchodząc do syna. Nie musiał pytać. Doskonale wiedział, czego ten szuka. Jedno spojrzenie wystarczyło, by domyślić się, że dzieciak zrobi to wszystko mimo jego wyraźnych sprzeciwów.

- Niespecjalnie miałeś jakiś wybór – przypomniał mu Gave, sięgając po kolejną pozycję, gdy mężczyzna położył dłoń na księdze.

- Gave, nie podoba mi się to co chcesz zrobić – poinformował go. – To skrajnie niebezpieczne i…

- …nieodpowiedzialne – dorzucił chłopak. – Wiem, tato – skomentował. – Ale jak nie spróbuję to do końca swych dni… a wiemy, że tych będzie naprawdę dużo… będę sobie pluł w brodę – mruknął. – Jeśli nie zamierzasz mi pomóc, to chociaż przestań przeszkadzać – dodał, wyszarpując księgę i wracając do wertowania jej kartek.

Victor westchnął ciężko i pokręcił głową z dezaprobatą, po czym opuścił bibliotekę, zostawiając syna samego sobie. Chłopak nawet tego nie zarejestrował. Zbyt pochłonięty swoimi poszukiwaniami. Po kilku długich godzinach, kiedy powoli zaczynał tracić nadzieję, odnajduje fragment, który go interesuje.

- Super – westchnął ciężko, gdy przechodzi przez wszystkie informacje. Zerknął na psiaka leżącego wciąż na jego kolanach i podrapał go za uszkiem. Proces przyszywania duszy okazał się bardziej skomplikowany niż myślał. – Sam nie dam rady – przyznał się cicho przed samym sobą.

Jego plan nigdy nie zakładał, że poświęci inne istnienie do tego eksperymentu. Być może później pozwoli Diego popracować na drugim przypadku, ale nie na pierwszym. Nie, kiedy nie miał pewności, że Gepardziulo sobie poradzi. Owszem, chłopak był pewien swych umiejętności i w pewien sposób nawet ich pyszny, ale… jęknął ciężko. Kogo miał poprosić o aż takie poświęcenie? Zacisnął mocno pięści i odchylił się na krześle, po czym wstał gwałtownie, zrzucając psiaka ze swoich kolan i kopnął krzesło z frustracji. Szlag! Szlag! Szlag!

~.~

Drzwi do gabinetu Śmierci uchyliły się bez pukania. Victor siedział za swym ogromnym, ciężkim biurkiem, oparty plecami o wysokie oparcie fotela. Jedną dłonią podpierał skroń, drugą bezwiednie przesuwał po leżącym przed nim, czarnym, aksamitnym pudełku. Jego wzrok tkwił w jednym miejscu, jakby myślami znajdował się gdzie indziej.

- I co? – zainteresował się, czując obecność syna. Ten zatrzymał się przy drzwiach, ale nie był już tak spokojny jak kilka godzin wcześniej, kiedy z uporem wertował książki. Raczej jak ktoś, kto przez te parę godzin został doprowadzony do skraju wytrzymałości. W dłoniach wciąż ściskał otwartą księgę.

- Tato…

Victor podniósł wzrok, a jedno spojrzenie wystarczyło, żeby wiedział do czego będzie zmierzała ta rozmowa.

- Znalazłeś sposób?

Gave westchnął ciężko i skinął głową.

- Mhm, ale sam nie dam rady…

- Wiem – skwitował Victor.

- Gave taki proces to nie zabawa.

- Wiem…

- Łączenie dwóch dusz wiąże się z wieloma konsekwencjami. Konsekwencjami, które mogą cię przerosnąć.

- Wiem – Gave zacisnął mocno szczękę.

- To nie jest rozwiązanie dla twojego problemu…

- Jest.

- Gave…

- Jest – chłopak spojrzał po nim bardziej stanowczo. – Tylko nie jestem w stanie dokonać tego sam…

Victor nie odezwał się do niego, tylko uniósł wzrok do sufitu, jakby pytając niebiosa co go pokarało tak upartym synem. Ach, no tak, jego własny, pieprzony charakter. Genów nie dało się oszukać. Drgnął, dopiero, gdy Gave gwałtownie położył księgę na blacie.

- To… - chłopak pokazał palcem na odpowiedni fragment. – Nie dość, że potrzebuję fragmentu duszy, więc muszę rozszczepić czyjąś to potem muszę jeszcze przygotować swą własną. Rozdzielić jej strukturę na tyle, żeby zrobić miejsce dla obcej części, a potem połączyć oba fragmenty. Nie mogę tego zrobić runami czy naszymi umiejętnościami… potem to trzeba fizycznie zszyć… - zauważył, a Victor nie odpowiedział. Uparcie milczał, a chłopak kontynuował. – Dlatego nie dam rady zrobić sobie tego sam. Nie mam żadnego doświadczenia. Nie robiłem tego nawet na kimś innym, a co dopiero na samym sobie. Nie wiem, jak zareaguje moje ciało, kiedy igła przejdzie przez duszę. Nie wiem, czy będę w stanie utrzymać to wszystko, gdy… zacznie boleć… a będzie bolało – zacisnął mocno wargi. Victor przytaknął odruchowo, a wówczas Gave pomasował sobie skronie. – Nie chcę narażać na to nikogo innego, zwłaszcza gdy nie mam pewności czy potem Diego poradzi sobie z wypaleniem tego fragmentu…

- A siebie narażać możesz? – Victor uniósł lekko brwi. Gave zacisnął pięści i wargi, milknąc. – To dość wygodne, nie sądzisz?

- Nie o to chodzi…

- Właśnie o to, Gave.

- Tato…

- Chcesz przyszyć do siebie fragment duszy, tylko po to by sprawdzić, czy jakiś pożal się boże chłystek będzie potrafił go usunąć. Wiesz czym to grozi, wiesz, że możesz zmienić strukturę własnej duszy na zawsze.

- Wiem.

- Możesz przestać być tym, kim jesteś – kontynuował Victor.

- Wiem – powtórzył uparcie chłopak, a jego ojciec odchylił się na fotelu.

- I mimo to, nadal chcesz to zrobić…  

- Tak.

- Dlaczego?

Gave milczał przez dobrą chwilę zanim odparł cicho.

- Bo nie ma innego sposobu na to, by ochronić Akane przed Latrala.

- To nie jest dobra odpowiedź – Victor spojrzał mu prosto w oczy.

- Dla mnie jest – skomentował Gave. – Nie chcę, by ktoś inny cierpiał, gdyby to miało się nie udać. Nie chcę eksperymentować na kimś, a jeśli mam zrobić to samemu sobie… to potrzebuję kogoś, kto będzie wiedział, co robi… kogoś, kto już raz to zrobił.

Victor przez dłuższą chwilę milczał, wpatrując się w syna. Obserwował go uważnie, by ponownie przesunąć palcami po czarnym, welwetowym pudełku. Powoli nakreślił na nim runę, a to rozwarło swe wieko. W środku, na czarnym materiale leżała igła. Była długa i niezwykle cienka. Nie przypominała zwyczajnego narzędzia. Była matowa, biała, miejscami poprzecinana drobnymi, naturalnymi nierównościami. Uniósł znów spojrzenie na Gava.

- Ta igła jest zrobiona z pierwszej istoty, która kiedykolwiek umarła – powiedział spokojnie. – Nie wiadomo czym była, nie znamy jej imienia ani historii. Była pierwszym istnieniem, które zakończyło swój czas – wyjął igłę z pudełka i obrócił ją między swymi palcami. – Kiedy umarła, jej kości nie rozpadły się tak jak kości innych istot. Został w nich pierwszy ślad śmierci.

- Mhm… dlatego można nią przebić duszę? – Gave spojrzał po nim uważniej z zainteresowaniem obserwując to narzędzie.

- Można – potwierdził Victor.

- A zszyć ją? – padło kolejne pytanie.

- Tak – potwierdził, podając ją synowi i pozwalając by przyjrzał się jej dokładniej. – Będę musiał przeprowadzić cię przez cały proces – powiedział po dłuższej chwili milczenia, a Gave spojrzał po nim i zamrugał.

- Przeprowadzić…

- Chciałeś pomocy – skwitował Victor.

- Ale mówiłeś, że…

- …że nie zamierzam ci pomagać – zgodził się Victor. – Nadal uważam to za fatalny pomysł, ale jeszcze gorszym będzie pozwolenie zrobić ci to samemu – dodał wzdychając. – Zrobię to – skinął głową, a Gave zamrugał i spojrzał po nim z niedowierzaniem. – Nawet nie każ mi się powtarzać – dodał zaraz Victor, odbierając igłę od Gava i zamykając ją z powrotem w pudełku.

- Dziękuję – szepnął Gave, patrząc po ojcu z wyraźną ulgą i wdzięcznością, a ten pokręcił lekko głową. Cały ten pomysł uważał za poroniony, ale genów nie oszuka. Doskonale wiedział, że jeśli tego nie zrobi, to nie Gave, a on sam będzie żałował, że dopuścił do jego zniszczenia.

- Mam tylko nadzieję, że wiesz co robisz, Gave…

- Ja też, tato... ja też...