Wtedy twoja dusza się rozpadnie, przestaniesz istnieć...

Gave nie zamierzał pozwolić Akane zginąć. Nie mogła umrzeć ani razu, co oznaczało, że czas mu się kurczył. Miał mieć rok na dopracowywanie szczegółów, planu… Miał mieć cały rok na dopieszczenie tego w najmniejszych szczegółach, ale Akane postanowiła z własnej woli ryzykować swym życiem. Nie mogła usiedzieć z tyłkiem w Phyonix. Po prostu nie mogła. Musiała zdecydować się na cholerną wyprawę z Ashanem i Tonym. Cudownie wręcz, cudownie. Patrzył na to tylko, nie mówiąc ani słowa. Nie zatrzymywał jej. Chciała żyć, a on nie miał prawa, by jej tego zabraniać… a jednak denerwował go fakt, że jej pieprzone szczęście do wpadania w kłopoty było na zastraszająco wysokim poziomie. Wrócił do Zamku Śmierci szybciej niż tego by chciał. Z ciężkim sercem, a Victor już na niego czekał z ponurą miną. W dłoni miał czarne pudełko z igłą, którą pokazywał mu kilka dni temu.

- Chodź – rzucił przez ramię nawet się z nim specjalnie nie witając.

- Mhm – chłopak zacisnął mocno wargi i ruszył za ojcem bez słowa. Victor nie oglądał się już za siebie, tylko prowadził go w tylko sobie znanym kierunku. Minęli bibliotekę, pomieszczenia sypialne, kuchnię, komnaty, które Gave dobrze znał. Zeszli niżej, znacznie niżej. Schody ciągnęły się w dół przez dłuższą chwilę, a chłopak bladł z każdą chwilą.

- Nie idziemy tam – poinformował go Victor chłodnym, acz stanowczym tonem, jakby wyczuwając obawę syna podskórnie. Nie był tak okrutny, żeby wybierać sobie loch na ten rytuał. Ominęli więc je i zeszli jeszcze niżej, aż w końcu znaleźli się przed ciężkimi, kamiennymi drzwiami. Victor przyłożył dłoń do ich powierzchni, a runy rozbłysły na moment bladym światłem. Tych run Gave jeszcze nie znał. Z zaciekawieniem wodził po nich wzrokiem, patrząc jak drzwi ustępują. – Nie przykrewniaj się, te są moje – poinformował go ojciec, a chłopak prychnął pod nosem.

- Mhm, kiedyś ustanowię je swoimi własnymi – uśmiechnął się krzywo. Jego ojciec parsknął cichym śmiechem i pokręcił lekko głową, ale nie skomentował tego w żaden inny sposób.

Drzwi stały otworem, a za nimi znajdowała się niewielka, całkowicie pozbawiona mebli komnata. Jej ściany pokrywały setki drobnych znaków. Setki drobnych run. Niektóre Gave rozpoznawał, z innych sam korzystał, ale większości nigdy wcześniej nie widział. Spojrzał po ojcu z pewnego rodzaju podziwem. Łeb to on musiał mieć jak sklep, skoro tyle ich naprodukował. Zamierzał to nawet skomentować, ale zrezygnował, gdy jego uwagę przykuł okrąg wyryty bezpośrednio w kamiennej posadzce w samym środku pomieszczenia. Victor zatrzymał się przy jego krawędzi. Machnął dłonią na syna lekko go pospieszając, a ten wziął głębszy oddech i przysunął się bliżej.

- Zrobiłem wszystko co w mojej mocy, by zapewnić ci bezpieczeństwo – poinformował go i położył dłoń na jego ramieniu. – To jednak może nie wystarczyć…

- Mhm, wiem, zdaję sobie z tego sprawę – Gave zacisnął nerwowo pięści i rozprostował je zaraz, a potem przestąpił krawędź okręgu, by znaleźć się w środku.

- Możesz się jeszcze wycofać – zauważył Victor. – Szczerze powiedziawszy, wolałbym żebyś to zrobił – dodał jeszcze, ale Gave pokręcił głową.

- Z twoimi genami? – chłopak spróbował zażartować. – Ta opcja nie wchodzi w grę – dorzucił uśmiechając się krzywo, a Victor westchnął ciężko.

- Stań w samym centrum okręgu – polecił mu.

Gave z lekkim wahaniem przesunął się do środka, a runy wokół jego stóp rozjarzyły się kolejno. Jedna po drugiej. Krąg zamykał się wokół niego, a pewnego rodzaju ciepło wspięło się po jego ciele. Chłopak odetchnął głęboko, raz i drugi. Mimo podjętej decyzji, nie mógł powiedzieć, że się nie bał. Byłby głupcem, gdyby stał tu pozbawiony jakiegokolwiek strachu. Victor przyklęknął przy jednym z symboli i przesunął po nim palcem.

- Na początek rozdzielę twą duszę – poinformował go spokojnie. – Kiedy zacznę, nie będę w stanie przerwać procesu. Jeśli twoja dusza zacznie się opierać, może dojść do pęknięcia jej struktury. Musisz utrzymywać pełną koncentrację – spojrzał w górę, świdrując chłopaka spojrzeniem. – Jeśli tego nie zrobisz, przestaniesz być zdolny do połączenia swej duszy. Ja również nie będę mógł tego zrobić – dodał.

- Mhm… a wtedy zostanę z dziurawą duszą…

- Nie, Gave – mężczyzna pokręcił głową. – Wtedy twoja dusza się rozpadnie, a ty stracisz życie, przestaniesz istnieć – dokończył, a chłopak zamilkł na moment. Zacisnął mocno pięści. Ryzyko było ogromne, a on przecież miał dla kogo żyć… a jednak… jednak gdyby tego nie zrobił, plułby sobie później w twarz. Ostatecznie skinął głową.

- Zaczynaj – wychrypiał.

Spojrzenie Victora pociemniało. Jakby jeszcze przez moment miał nadzieję, że chłopak się wycofa, pójdzie po rozum do głowy i zrezygnuje, ale… musiał z rozżaleniem przyznać synowi rację. Nie dało się oszukać genów. Jaki ojciec taki syn.

- Usiądź i zamknij oczy – polecił mu rzeczowym, pozbawionym emocji tonem. Gave nie protestował. Wykonał polecenie, a Śmierć stanął za jego plecami. – Oddychaj spokojnie…

- Tato… nie jestem dobry w medytacji – Gave uniósł jedną powiekę i zerknął na ojca. – Serio, ta do mnie nigdy nie przemawiała…

- Nic dziwnego – skomentował Victor, po czym powtórzył polecenie, a chłopak z westchnieniem skupił się na swoim zadaniu. Oddychał głęboko. Nabierał powietrza w płuca i wypuszczał je powoli. Raz za razem. Wszystkie dźwięki w pomieszczeniu ucichły. Gave nie słyszał nic poza swoim własnym oddechem. Oddychał wolno i regularnie. Miał wrażenie, że świat zamarł. Czas się zatrzymał, a potem poczuł pierwsze ukłucie. Nie w ciele, tylko w środku. To było uczucie, którego nie dało się porównać z niczym czego do tej pory doświadczył. Jakby ktoś wsuwał rozgrzany do czerwoności sztylet pomiędzy jego myśli i zaczął rozdzielać je od siebie. Przedzierał się brutalnie. Chłopak zacisnął szczękę, a z jego gardła wydobył się pomruk bólu.

- Spokojnie, oddychaj – powtórzył Victor, przerywając ciszę. Gave otworzył usta by coś powiedzieć, ale zabrakło mu powietrza. Spróbował go nabrać w płuca, ból był nie do zniesienia. Walczył, walczył z tym, próbując zbierać swe myśli do kupy, nie pozwalać im się rozpierzchnąć. Cholera! Cholera! Nienawidził jak ktoś mieszał w jego głowie, a teraz… teraz mieszano nie tylko w głowie, ale i w pieprzonej duszy.  Jęknął głośniej, drżąc przy tym nieco. Na jego czoło wstąpił pot.

– Skup się – dłoń na jego ramieniu nieco przywróciła go do rzeczywistości.

Próbował, naprawdę próbował to zrobić. Przez chwilę nawet wydawało mu się, że to ma. Że mu się udaje, ale potem świat zniknął. Nie słyszał ojca, nie czuł własnego ciała. Znalazł się gdzieś pomiędzy, w przestrzeni pozbawionej wszystkich zmysłów. Nie było barw ani kolorów. Nie było niczego. Ot ciemna pustka.

Potem to zobaczył. Swoją własną duszę, jakby patrzył na to wszystko z boku. Jasna struktura złożona z niezliczonych warstw, wspomnień, emocji i czegoś, czego nie potrafił nazwać, a Victor pracował dalej. Rozdzielał jej fragment ostrożnie. Czucie wróciło, a krzyk wydarł mu się z gardła.

- Jezu… przestań… - wydusił z siebie, chociaż wiedział, że już nie może się wycofać, ale to tak bolało. Tak cholernie bolało.

- Nie walcz z tym, Gave. Pozwól jej się rozdzielić.

No jasne. Łatwo było powiedzieć, a zdecydowanie trudniej zrobić. Ścisnął mocniej swe dłonie, powtarzając słowa ojca. Nie walcz. Daj się rozdzielić, nie walcz… cholernie trudno było się temu poddać. Zwłaszcza, kiedy należało się do tych, którzy jednak walczyć lubią. Jeszcze jeden oddech i kolejny. Fragment duszy oderwał się, a ból niemal go otumanił. Zaczerpnął nagle powietrza, a jego oczy na moment stały się puste.

- Gave, zostań ze mną! – fuknął na niego Victor. – Zostań ze mną!

- Jestem… jestem… - jęknął z wyraźnym wysiłkiem, ale wcale nie był pewien czy mówi prawdę. Miał wrażenie, że rozpadał się na kawałki. Czegoś brakowało. Coś było z nim nie tak. Nie był w pełni sobą. – Nie…nie czuję…

- Otwórz oczy – przerwał mu Victor, a chłopak automatycznie zastosował się do polecenia. Przed nim unosiły się dwie części jego duszy. Nieregularne części. Oddzielone od siebie. Odruchowo uniósł dłoń w ich stronę, ale Victor ścisnął mocniej jego ramię. – Nie – powiedział spokojnie, samemu łapiąc je w palce. – Nie ty prowadzisz rytuał – dodał. – To była ta łatwiejsza część – poinformował go jeszcze, po czym położył duszę we wcześniej przygotowanym miejscu i otworzył pudełko z igłą. Spoczywała na czarnym materiale, tak jak wcześniej, ale tym razem nie fascynowała. Wyglądała raczej jak coś, co nigdy nie powinno powstać. Victor nie zatrzymał się tylko na tym. Wyciągnął jeszcze drugie pudełko, w którym spoczywał fragment obcej duszy. Był zdecydowanie ciemniejszy niż te Gava. Położył ją pomiędzy duszą chłopaka i odetchnął głęboko. – Gotowy?

- A ty? – wargi chłopaka same ułożyły się w to pytanie. Victor spojrzał mu prosto w oczy, milcząc przez długą chwilę.

- Nie – odparł szczerze. – I nigdy nie będę gotowy, by robić coś takiego własnemu dziecku – poinformował go, po czym dotknął wszystkich fragmentów dłońmi. Gave wzdrygnął się. Poczuł obecność obcego zanim mężczyzna w ogóle zaczął zszywać dusze ze sobą. To było tak nienaturalne, że zrobiło mu się po prostu niedobrze. – Gave? Nie pozwól mu wejść głębiej niż powinien – polecił mu ojciec.

- Jak? Jak mam to zrobić? – zapytał go zaraz chłopak, czując się nieźle zagubionym w tym wszystkim.

- Wykonuj moje polecenia, słuchaj mojego głosu – Victor przyłożył obcy fragment do miejsca, które wcześniej przygotował w duszy Gava. Przez chwilę nic się nie działo, a chłopak po prostu oddychał. Cały czas, oddychał regularnie, ale wtedy przeszyło go przeraźliwe zimnoe. Zimno, które pojawiło się w samym środku jego duszy.

- Tato…

- Oddychaj Gave, jestem przy tobie – spokojny głos mężczyzny odrobinę go uspokajał. Zacisnął powieki w momencie, gdy igła dotknęła jego duszy. Nastawiał się na ból, na ukłucie, ale nic nie przygotowało go do czegoś takiego. Nawet pieprzona niewola u Peruna nie dorównywała temu bólowi. Wrzasnął, a jego ciało gwałtownie wygięło się do tyłu, ręce zacisnęły się na kamiennej posadzce.

- Nie ruszaj się – padło kolejne polecenie.

- Łatwo ci mówić! – fuknął na ojca Gave. – Jezu! Szybciej! – chłopak starał się zachować przytomność i nie skupiać na bólu, na obcym fragmencie. Nić przechodziła przez wszystkie fragmenty, a on to wszystko czuł. Każdy ruch igły, każde przejście nici. Każde ukłucie. Wcześniej ktoś zabierał mu myśli, teraz próbował je zszyć. Zszywał myśli, wspomnienia, charakter. Przerabiał całe jego istnienie. Oddech ugrzązł mu w gardle, łzy spływały po policzkach. Próbował być spokojny, próbował oddychać, ale nic mu nie wychodziło. Dygotał na posadzce, zaciskał wargi. Przeklinał swoje wszystkie decyzje w myślach. Krzyczał przy tym wszystkim.

- Nie walcz z bólem, Gave. Nie walcz. Pozwól mu przez siebie przepływać – stanowczy głos Victora przywracał go do rzeczywistości, ale słowa nie miały dla niego większego sensu. Docierały jak przez mgłę. Gdyby dotarły, pewnie zjechałby ojca raz dwa za tak tandetne rady.

- Tato… - chłopak nabrał głębszego oddechu, ale zaraz go stracił. Kolejne pociągnięcie nici sprawiło, że zobaczył coś, czego nie powinien. Nie było to wspomnienie, żaden obraz z życia obcej duszy, tylko uczucie. Przerażające uczucie. Samotność. Samotność tak ogromną, że na moment przestał czuć własny ból. Ta samotność mieszała się z jego własną. – Czuję… czuję go… - wydusił z siebie.

- Wiem Gave, to normalne. Nie skupiaj się na tym i nie walcz z tym. Nie rozmawiaj z tym, przyjmij, zaakceptuj – cichy głos Victora przebijał się przez wszystko, ale chłopak potrząsnął głową.

- On jest…samotny…tak strasznie… samotny – wydusił z siebie.

Victor przerwał pracę i złapał twarz chłopaka w obie dłonie.

- Gave, patrz na mnie – polecił mu. – Patrz na mnie, jestem tu z tobą. Jestem przy tobie – powtarzał, dopóki chłopak nie uniósł wzroku. Odczekał jeszcze chwilę, upewniając się, że ten kontaktuje. – Zaakceptuj, nie próbuj zmieniać – szepnął, wbijając igłę ponownie. Ból wrócił ze zdwojoną siłą. Gave krzyknął, a runy wokół niego gwałtownie rozbłysły. Victor skupił się na pracy. Zostały mu dwa ostatnie szwy. Pracował szybko, chcąc oszczędzić chłopakowi większego cierpienia. W końcu, po paru długich minutach, które dla dzieciaka zdawały się wiecznością, odłożył igłę.

- Gotowe – powiedział, ale Gave mu nie odpowiedział. Siedział tylko, wpatrując się w jakiś punkt przed sobą. Ból zniknął. Zniknął tak, jak ktoś go zaczarował. Nie było bólu, nie było niczego… a jednak coś było inaczej. Czuł obcą obecność w środku samego siebie. Ukrytą głęboko w nim.

- Czuję ją… - wyszeptał w końcu, masując się po piersi. – Gdzieś głęboko…czuję… czuję ją… - powtórzył.

- Wiem, ale pamiętaj, że ona nie jest tobą – Victor zatrzasnął pudełko i znów złapał twarz syna w dłonie. – Nie pozwól jej przejąć nad sobą kontroli, nie pozwól jej stać się tobą – dodał stanowczo. Gave milczał przez długi czas. Wpatrywał się w ojca, ale jakby go nie widział. W końcu jednak skinął powoli głową.

- Nie pozwolę – wychrypiał bez przekonania.

- Kim jesteś? – padło nagłe pytanie z ust jego ojca. Aż zmarszczył brwi.

- Hm?

- Odpowiedz mi.

- Gave, jestem Gave… jestem twoim synem…ojcem Maliki i Raji… żyję w Argarze… jestem…jestem adeptem Śmierci… - szepnął, uśmiechając się słabo, a jego wzrok stał się przytomniejszy. Powoli wracał do siebie.

Victor odetchnął z wyraźną ulgą i skinął głową.

- Dobrze – mruknął, by pomóc chłopakowi wstać. Złapał go mocno, zanim ten upadł. – Spokojnie – poradził, powoli prowadząc go do drzwi. – Możesz jeszcze przez pewien czas czuć się osłabiony. Masz do tego prawo – dodał. – Ech naprawdę mam nadzieję, że wiesz co robisz… - westchnął ciężko.

- Ja też tato… mam nadzieję, że wiem – wymamrotał brunet, po czym spojrzał po ojcu. – Dziękuję – dodał szeptem, ale Victor już na to nie odpowiedział. Nie było czego dziękować. Sam czuł się fatalnie z tym co zrobił, a jego myśli nie należały do tych dobrych, bo chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że Akane nie była niczego świadoma, to mimo wszystko miał ochotę zabrać jej duszę i pozbawić ją życia. To co jego syn był w stanie dla niej zrobić robiło się bardzo niebezpieczne.