Tarkata

rasa Mathyr

Tarkatanie

— ◆ —

Tarkatanie są jedną z najbardziej odizolowanych i budzących strach ras Mathyr. Zamieszkują przede wszystkim trudno dostępne obszary Siviet, gdzie żyją w zamkniętych klanach opartych na więzach krwi, sile, zdolności przetrwania i pozycji zdobywanej czynami. Nie stworzyli społeczeństwa opartego na dyplomacji, handlu czy potrzebie współpracy z innymi ludami. Przeciwnie, większość klanów unika kontaktu z obcymi, a przedstawicieli innych ras znacznie częściej traktuje jak potencjalną zdobycz niż partnerów do rozmowy. W ich kulturze najważniejsze pozostają przetrwanie, siła i przynależność do klanu, natomiast wszystko inne ma znaczenie dopiero później.

Tarkatanie nie są pozbawieni zasad ani porządku społecznego, lecz ich moralność rozwinęła się w sposób całkowicie odmienny od moralności większości mieszkańców Mathyr. Nie rozumieją, dlaczego zdolność mówienia, myślenia czy budowania społeczności miałaby automatycznie sprawiać, że dane ciało przestaje być pożywieniem. Człowiek, elf, ork czy przedstawiciel innego ludu może posiadać rodzinę, język i kulturę, ale dla Tarkatana nadal pozostaje istotą zbudowaną z mięsa. Z tego powodu obcy może być jednocześnie przeciwnikiem, zwierzyną i pożywieniem, a między tymi kategoriami nie ma dla nich moralnej sprzeczności.

kultura

Krew, klan i prawo

— ◆ —

Kanibalizm i pamięć zmarłych ＋ −

Kanibalizm jest dla Tarkatan naturalną częścią zarówno biologii, jak i kultury. Nie polują jednak na członków własnego klanu wyłącznie po to, by zdobyć jedzenie, ponieważ takie zachowanie osłabiałoby wspólnotę. Jeżeli jednak Tarkatan zginie, a jego ciało było zdrowe i nadaje się do spożycia, pozostawienie go na rozkład uznawane jest za marnotrawstwo. Mięso pozostaje mięsem, a siła zgromadzona w ciele wojownika nie powinna przepaść bez pożytku.

Spożywanie zmarłych może więc być praktyką przetrwania, elementem wojennego obyczaju, rytuałem pamięci albo symbolicznym sposobem zachowania siły poległego w obrębie klanu.

Nadgryzienie i rytuał dominacji ＋ −

Zupełnie inne znaczenie ma nadgryzienie i spożycie fragmentu ciała żyjącego Tarkatana. Taki akt jest skrajnym wyrazem dominacji i podporządkowania. Pokonany, który przeżyje rytualne nadgryzienie, może utracić swoją pozycję, zostać zobowiązany do służby albo otrzymać status zbliżony do niewolnictwa.

Zwycięzca pokazuje w ten sposób, że był wystarczająco silny, by odebrać przeciwnikowi życie, ale zdecydował się pozostawić mu jego resztę. W kulturze Tarkatan siła nie jest pojęciem abstrakcyjnym, lecz podstawą realnej pozycji społecznej, którą trzeba nieustannie potwierdzać.

Hierarchia i pozycja w klanie ＋ −

Ich hierarchia jest brutalna, ale nie chaotyczna. Pochodzenie może zapewnić lepszy początek, jednak nie gwarantuje trwałej pozycji. Znaczenie mają skuteczność w walce, zdolność zdobywania pożywienia, obrona klanu i zwycięstwa nad rywalami.

Tarkatan, który nie potrafi utrzymać swojej pozycji, prędzej czy później zostanie zepchnięty niżej. W ich rozumieniu przetrwanie samo w sobie jest dowodem wartości, a słabość, której nie potrafi się przezwyciężyć, staje się argumentem przeciwko prawu jednostki do zajmowanego miejsca.

biologia

Ciało drapieżnika

— ◆ —

Budowa ciała i muskulatura ＋ −

Tarkatanie posiadają ciała stworzone do walki i przetrwania w skrajnych warunkach. Są ciężsi, niż sugerowałby sam wzrost, ponieważ ich mięśnie są niezwykle gęste, szkielet masywny, a skóra gruba i odporna.

Muskulatura jest przystosowana do gwałtownego wysiłku, szarpania, chwytania, walki w zwarciu i krótkich eksplozji ogromnej siły. Szczególnie silnie rozwinięte pozostają kark, grzbiet, barki, brzuch, kończyny i mięśnie odpowiedzialne za pracę szczęki. Ich przewaga nie wynika wyłącznie z wielkości mięśni, ale również z ich gęstości oraz sposobu przytwierdzenia do ciężkiego, odpornego szkieletu.

Kości, skóra, łuski i narośle ＋ −

Kości Tarkatan są grubsze i znacznie trudniejsze do złamania niż ludzkie. Dobrze znoszą upadki, przeciążenia i silne uderzenia, a rozbudowana czaszka posiada miejsca przyczepu mięśni umożliwiające generowanie ogromnej siły ugryzienia.

Skóra jest bardziej odporna na przecięcia, otarcia i rozdarcia, a w wielu miejscach dodatkowo chronią ją łuski. Ich rozmieszczenie jest indywidualne i częściowo dziedziczne; mogą występować na karku, barkach, plecach, bokach tułowia, kończynach lub wzdłuż kręgosłupa.

W miejscach szczególnie narażonych podczas walki pojawiają się również twarde kostne narośle, zwłaszcza przy żuchwie, kościach policzkowych, barkach, łokciach, przedramionach i grzbiecie.

Szpony ＋ −

Paznokcie Tarkatan bardziej przypominają naturalne szpony niż ludzkie paznokcie. Są twarde, grube, ostre, lekko zakrzywione i znacznie bardziej odporne na złamania. Mogą służyć zarówno do walki, jak i chwytania czy rozdzierania skóry i mięsa.

Nie są jednak ich najgroźniejszą naturalną bronią, ponieważ tę rolę pełni przede wszystkim aparat szczękowy.

Szczęka i siła ugryzienia ＋ −

Żuchwa Tarkatana może otwierać się znacznie szerzej niż ludzka, a elastyczne tkanki wokół jamy ustnej są przystosowane do ekstremalnego rozwarcia. Szczęka służy nie tylko do jedzenia, ale także do zabijania, rozrywania i miażdżenia.

Tarkatanie bez większego trudu rozłupują czaszki, kruszą kości, przegryzają stawy i odgryzają kończyny. Są również zdolni do przegryzania większości metali i stopów używanych w Mathyr. Cieńsze elementy uzbrojenia i pancerza mogą zostać przegryzione stosunkowo łatwo, natomiast grubsze mogą zostać uszkodzone, zmiażdżone albo osłabione kolejnymi ugryzieniami.

Uzębienie i odrastanie zębów ＋ −

Ich zęby są długie, bardzo twarde i ostre. Przednie służą do chwytania i przebijania, dalsze do rozdzierania, miażdżenia oraz kruszenia.

Ze względu na sposób wykorzystywania szczęk uzębienie jest stale narażone na ekstremalne obciążenia, dlatego Tarkatanie wykształcili zdolność wymiany zębów przez całe życie. Złamany albo utracony ząb nie jest trwałym okaleczeniem, ponieważ w szczęce znajdują się zawiązki kolejnych zębów, które mogą rozpocząć wzrost po utracie poprzednich.

Drobniejsze zęby odrastają szybciej, podczas gdy duże kły wymagają większej ilości czasu i energii. Proces ten dodatkowo zwiększa głód, ponieważ organizm musi przeznaczyć znaczne zasoby na odbudowę twardych tkanek.

Język, węch i wzrok ＋ −

Tarkatanie posiadają również długie, silnie umięśnione i wyjątkowo ruchliwe języki. Pomagają one nie tylko manipulować pożywieniem, ale również wspierają odbieranie bodźców chemicznych.

W połączeniu z bardzo dobrym węchem pozwalają wykrywać krew, mięso, ślady biologiczne i ranną zdobycz. Ich charakterystyczne żółte oczy są natomiast przystosowane do działania przy niewielkiej ilości światła.

Tarkatanie widzą znacznie lepiej niż ludzie nocą, w jaskiniach, ciemnych lasach i słabo oświetlonych wnętrzach. Nie posiadają prawdziwego widzenia w absolutnej ciemności, ale potrzebują znacznie mniej światła, by swobodnie się poruszać i polować.

Reakcja na zapach krwi ＋ −

Zapach świeżej krwi wywołuje u nich natychmiastową reakcję fizjologiczną. Pobudza głód, zwiększa wydzielanie śliny, podnosi napięcie mięśniowe i skupia uwagę na źródle zapachu.

Nie oznacza to, że każdy Tarkatan natychmiast wpada w bezmyślny szał. Dorosły osobnik może się kontrolować, ale głód, obrażenia, zmęczenie i pobudzenie walką sprawiają, że ignorowanie bodźca staje się coraz trudniejsze. Im dłużej organizm pozostaje pozbawiony pożywienia, tym silniej reaguje na obecność krwi i świeżego mięsa.

Metabolizm i dieta ＋ −

Ich metabolizm jest wyjątkowo szybki. Pozwala im na gwałtowne reakcje, wielką siłę i sprawną regenerację, ale wymaga ogromnych ilości energii. Tarkatanie często jedzą i bardzo intensywnie odczuwają głód.

Długotrwały brak pożywienia prowadzi do drażliwości, wzrostu agresji, spadku cierpliwości i problemów z koncentracją. Są przede wszystkim mięsożercami i mogą spożywać mięso surowe, krwiste, pieczone albo przygotowane w inny sposób, choć wielu z nich preferuje świeże i mało przetworzone pożywienie.

Regeneracja ＋ −

Regeneracja Tarkatan jest znacznie wydajniejsza niż u większości humanoidów Mathyr. Rany skóry zamykają się szybciej, mięśnie sprawniej odzyskują funkcję, a organizm lepiej znosi liczne urazy i przeciążenia.

Nie oznacza to jednak nieśmiertelności. Tarkatana można zabić przez wykrwawienie, zniszczenie ważnych narządów, poważne uszkodzenie mózgu lub inne śmiertelne obrażenia. Ich przewaga polega na tym, że urazy, które człowieka wyłączyłyby z walki na długi czas, oni potrafią przetrwać i zregenerować szybciej.

Każda poważna regeneracja dodatkowo zwiększa zapotrzebowanie na pożywienie, dlatego ranny Tarkatan może odczuwać potężny głód.

Dojrzewanie i okres godowy ＋ −

Tarkatanie dojrzewają biologicznie później niż ludzie. Pełną dojrzałość płciową osiągają dopiero około osiemnastego roku życia, a wcześniej ich układ hormonalny, rozrodczy, kostny i mięśniowy nadal intensywnie się rozwija.

Rozród jest związany z okresem godowym, podczas którego gwałtownie rośnie zarówno popęd seksualny, jak i agresja, terytorialność oraz potrzeba dominacji. Jest to czas częstszych pojedynków i zmian w klanowej hierarchii.

Ciąża i walka przed narodzinami ＋ −

Ciąża Tarkatanki rozpoczyna się rozwojem kilku płodów. Jeszcze przed narodzinami silniejsze młode zaczynają pożerać słabsze rodzeństwo wewnątrz organizmu matki, przez co ostatecznie rodzi się jedno albo niewielka liczba najsilniejszych młodych.

Tarkatanie nie uważają tego za tragedię ani zaburzenie. W ich rozumieniu walka o przetrwanie zaczyna się jeszcze przed narodzinami, a przeżycie jest pierwszym dowodem siły.

Tarkatanbreha ＋ −

Mieszańcy Tarkatan z innymi rasami określani są mianem Tarkatanbreha. W tradycyjnych klanach nie otrzymują automatycznie prawa do miejsca w społeczności i traktowani są jako osobniki niepewnej wartości, które muszą udowodnić własną siłę.

W najbardziej ortodoksyjnych klanach Tarkatanbreha powinien pokonać, zabić i spożyć swojego tarkatańskiego rodzica. Rytuał symbolizuje przejęcie jego siły i udowodnienie, że mieszaniec jest wystarczająco silny, by zasługiwać na życie pośród Tarkatan.

Odmowa lub porażka może oznaczać wygnanie, a w najbardziej radykalnych klanach nawet śmierć. Dla Tarkatan nie jest to kara, lecz selekcja.

hybryda

Onyx jako Tarkatanbreha

— ◆ —

Córka ludzkiej kobiety i Tarkatana z Siviet.

Pochodzenie i dzieciństwo ＋ −

Onyx jest Tarkatanbreha, córką ludzkiej kobiety i Tarkatana z Siviet. Urodziła się w Fasach, ale nie wychowała się ani wśród Tarkatan, ani w bezpiecznym ludzkim społeczeństwie.

Część dzieciństwa spędziła w terrańskiej niewoli wśród orków, gdzie była zmuszana do walk z niebezpiecznymi hybrydami różnych zwierząt. Od najmłodszych lat uczyła się, że przeżycie zależy od szybkości, brutalności i zdolności zabicia przeciwnika wcześniej, niż on zabije ją.

Mankrik i nauka samokontroli ＋ −

Później została wykupiona przez Mankrika, zabójcę Szepczącego Bractwa, który nie wychował jej do zwyczajnego życia, lecz nauczył zawodu mordercy.

Pod jego opieką poznała skradanie się, obserwację celu, wykorzystywanie otoczenia, trucizny, ciche zabijanie i kontrolowanie własnych reakcji.

Jej samokontrola nie wynika więc z łagodnego wychowania ani próby udawania człowieka. Jest narzędziem przetrwania wypracowanym w świecie, w którym błąd, utrata panowania nad sobą albo chwila słabości mogły kosztować ją życie.

Budowa ciała ＋ −

Ciało Onyx nie jest po prostu pomniejszoną wersją ciała czystokrwistego Tarkatana. Zachowuje znacznie bardziej humanoidalny wygląd, ale pod powierzchnią posiada wiele cech odziedziczonych po ojcowskiej rasie.

Mierzy około 162–163 centymetrów, jest szczupła, zwarta i silnie umięśniona. Jej niewielka postura jest myląca, ponieważ mięśnie są wyjątkowo gęste i pozwalają generować znacznie większą siłę, niż wskazywałby wzrost.

Najsilniej rozwinięte pozostają nogi, brzuch, plecy, barki, kark i przedramiona, dzięki czemu dobrze radzi sobie z gwałtownym przyspieszeniem, skokami, szarpnięciami, nagłą zmianą kierunku i walką w zwarciu.

Kości, skóra i szpony ＋ −

Jej kości są znacznie gęstsze i odporniejsze niż ludzkie. Trudniej je złamać, dobrze znoszą upadki, przeciążenia i silne uderzenia.

Skóra Onyx również jest twardsza i bardziej odporna niż skóra człowieka, choć wizualnie nadal pozostaje humanoidalna. Nie posiada łusek na ciele ani gadzich stóp, a palce u nóg zachowują ludzką budowę.

Paznokcie dłoni są jednak krótkie, ostre, bardzo twarde i przypominają niewielkie szpony.

Anatomia szczęki ＋ −

Najbardziej charakterystycznym elementem jej tarkatańskiego dziedzictwa pozostaje szczęka. Onyx posiada normalne usta, ale niezależnie od nich wzdłuż policzków i linii żuchwy stale widoczne jest dodatkowe uzębienie.

Nie są to blizny, rany, rozdarcia skóry ani kostne narośle, lecz naturalna część jej anatomii. Przy zamkniętej szczęce twarz pozostaje w większości humanoidalna, ale boczne zęby są nadal widoczne.

Po otwarciu jama ustna może rozciągnąć się znacznie szerzej niż ludzka, a przy pełnym rozwarciu dolna część twarzy zmienia proporcje i odsłania rozbudowane uzębienie oraz długi język.

Siła ugryzienia ＋ −

Siła jej szczęki pozostaje bardzo bliska sile czystokrwistych Tarkatan. Onyx bez większego problemu rozłupuje czaszki, miażdży kości, przegryza stawy i odgryza kończyny.

Potrafi również przegryzać większość używanych w Mathyr metali i stopów. Ugryzienie nie jest dla niej desperackim odruchem ani zachowaniem ostatniej szansy, ale pełnoprawną techniką walki.

Może używać szczęki do szybkiego zabicia, unieruchomienia przeciwnika, przegryzienia osłony, uszkodzenia pancerza albo zakończenia walki w zwarciu.

Odrastanie zębów ＋ −

Jej zęby i kły odrastają przez całe życie. W szczęce znajdują się zawiązki kolejnych zębów, które mogą rozpocząć rozwój po utracie poprzednich.

Drobniejsze zęby odrastają szybciej, natomiast większe kły wymagają więcej czasu i energii. Proces wymiany uzębienia dodatkowo obciąża jej bardzo szybki metabolizm i zwiększa głód.

Utrata zęba nie pozbawia więc Onyx na stałe jednej z podstawowych naturalnych broni, choć przez pewien czas może być bolesna i uciążliwa.

Język, wzrok i węch ＋ −

Jej język jest bardzo długi, silny i ruchliwy. Oprócz funkcji mechanicznej pomaga odbierać bodźce chemiczne z otoczenia i wspiera wykrywanie śladów biologicznych.

Żółte lub bursztynowo-żółte oczy są przystosowane do widzenia przy niewielkiej ilości światła. Onyx nie widzi w absolutnej ciemności, ale potrafi swobodnie funkcjonować przy poziomie oświetlenia niewystarczającym dla człowieka.

Posiada również bardzo dobry węch, szczególnie wyczulony na krew i świeże rany.

Metabolizm, mięso i preferencje żywieniowe ＋ −

Podobnie jak Tarkatanie ma bardzo szybki metabolizm, przez co często odczuwa głód. Może on pojawić się gwałtownie, szczególnie po intensywnym wysiłku, ciężkich ranach, regeneracji albo odrastaniu uzębienia.

Onyx lubi mięso właściwie pod każdą postacią. Je surowe, krwiste, pieczone, smażone i mocno wysmażone, nie ograniczając się do jednego sposobu przygotowania. Szczególnie lubi krwiste steki z cieniostworów.

Nie przepada natomiast za słodkim jedzeniem i zdecydowanie wybiera mięso zamiast deserów.

Ludzkie mięso i świadome granice ＋ −

Onyx jadła również ludzi. Próbowała całkowicie z tego zrezygnować, ale nigdy nie udało jej się wykształcić biologicznego obrzydzenia wobec ludzkiego mięsa.

Rozumie społeczne i moralne tabu innych ras, lecz jej organizm nie traktuje go jako czegoś naturalnego. Dla niej granica pomiędzy możliwością, pragnieniem i działaniem jest świadomą decyzją.

Nie każdy głód prowadzi do polowania, ale samo spożywanie humanoidów nie wywołuje w niej tego samego odruchowego odrzucenia, jakie pojawia się u większości ludzi.

Zapach krwi i samokontrola ＋ −

Zapach krwi działa na nią wyjątkowo silnie. Może wywołać nagły głód nawet wtedy, gdy wcześniej była syta. Ciało napina się, wzrasta wydzielanie śliny, a uwaga automatycznie skupia się na źródle zapachu.

Nie oznacza to natychmiastowej utraty świadomości ani bezmyślnego szału, ale im bardziej Onyx jest głodna, ranna, zmęczona lub pobudzona walką, tym więcej wysiłku wymaga od niej ignorowanie reakcji organizmu.

Kontrola nie polega u niej na braku instynktu, lecz na zdolności podejmowania decyzji mimo jego obecności.

Regeneracja Onyx ＋ −

Jej regeneracja jest znacznie lepsza niż ludzka. Rany skóry goją się szybciej, mięśnie sprawniej wracają do funkcji, a organizm dobrze znosi liczne urazy.

Nie jest jednak nieśmiertelna. Poważne uszkodzenia mózgu, narządów albo duża utrata krwi nadal mogą ją zabić.

Każda poważna regeneracja dodatkowo nasila głód, ponieważ organizm potrzebuje ogromnych ilości energii i materiału do odbudowy uszkodzonych tkanek.

Dojrzewanie biologiczne ＋ −

Jako Tarkatanbreha dojrzewała biologicznie wolniej niż przeciętny człowiek. W wieku około szesnastu lat jej organizm nadal nie osiągnął pełnej dojrzałości.

W tym okresie dziewczyna przeżyła swoje pierwsze stosunki płciowe z Piusem, a jej układ rozrodczy nie rozwinął się później prawidłowo, czego powodem była nie tylko ilość, jakość, ale także okres, w którym ciało nie było w pełni dojrzałe płciowo. Gospodarka hormonalna Onyx pozostała zaburzona i nie funkcjonuje według regularnego rytmu typowego ani dla człowieka, ani dla czystokrwistej Tarkatanki.

Gospodarka hormonalna ＋ −

Może przez wiele miesięcy nie odczuwać właściwie żadnego podniecenia ani potrzeby seksualnej. Kiedy jednak jej organizm zostanie pobudzony, stan ten może być bardzo silny i utrzymywać się długo, nawet mimo prób rozładowania napięcia.

Pobudzenie może powracać albo nie ustępować w przewidywalny sposób. Stosowana przez Onyx ziołowa antykoncepcja pełni więc również funkcję regulatora hormonalnego, ogranicza gwałtowne skoki i pomaga uspokajać długotrwałe okresy pobudzenia.

Zaburzony okres godowy ＋ −

Onyx nie przechodzi prawidłowego, regularnego okresu godowego charakterystycznego dla czystokrwistych Tarkatan. Jej organizm zachował niektóre elementy tego mechanizmu, ale są one nieregularne, zaburzone i trudne do przewidzenia.

Nie istnieje u niej prosty rytm okresu wyciszenia i sezonowego pobudzenia. Zamiast tego pojawiają się długie okresy niemal całkowitej obojętności przeplatane gwałtownymi, utrzymującymi się zmianami hormonalnymi.

Onyx nie wychowała się w tarkatańskim klanie i nie przyjęła jego praw jako własnego porządku. Nie została jednak również ukształtowana przez spokojne, ludzkie społeczeństwo. Jej sposób myślenia powstał pomiędzy terrańską niewolą, walkami o przetrwanie, naukami Mankrika i życiem zabójczyni Szepczącego Bractwa.

Nie jest człowiekiem próbującym ukrywać potwora ani Tarkatanką wychowaną zgodnie z prawami klanu. Jest Tarkatanbreha, której ciało odziedziczyło głód, siłę, regenerację, szczękę, zmysły i instynkty drapieżnika, a która sama musiała zdecydować, co z tym dziedzictwem zrobi.